Wijsheden

Hapkido betekent, de coördinatie van lichaam en geest, in andere woorden, totale concentratie. Wanneer je deze toestand hebt bereikt, dan zal je je bewust zijn van alles wat er om je heen gebeurt – elk geluid en elke aktie.

Een jonge man reisde door Korea naar de school van een beroemd Grootmeester. Tien hij daar arriveerde werd hij officieel ontvangen door de Grootmeester.

“Ik zou graag Uw leerling willen zijn en de beste hapkido-er willen worden van het land” zei de jongen.

“10 jaar is een lange tijd!” zei de jongen. “en als ik nu twee keer zo hard train als Uw studenten?

“Hoe kan het, dat des te harder ik train, hoe langer het duurt?” vroeg de jongen.

Het antwoord is duidelijk. Wanneer één oog gericht is op het einddoel, is er maar één oog die de weg vind.

Het moraal is dat we ons altijd moeten concentreren op wat we nu doen, in plaats voor een onzeker toekomstig doel.

Als je hier toe in staat bent, is het mogelijk om in zes maanden te leren waar je anders zes jaar over zou doen.

Een lange tijd geleden in de heuvels van de Quong Zu provincie leefde een eerbiedige oude monnik die een Meester in Zen Boedisme was.

Op en dag besloot hij dat hij een pelgrimstocht zou gaan maken naar een naburig klooster, hij wilde de reis niet alleen maken en besloot één van zijn jonge volgelingen mee te nemen.

Ze begonnen de reis vroeg in de morgen en in de ware geest van Zen liep ieder verdiept in zichzelf in hun eigen gedachten. En zo liepen ze vele uren zonder te spreken.

Daar stond een jong meisje, gekleed in een fijne zijden jurk, blijkbaar aan het overpeinzen hoe ze het beste de rivier over kon komen zonder dat haar dierbare kleding nat zou worden.

Direct liep de oude monnik naar het jonge meisje en met een soepele beweging pakte hij haar op in zijn armen en liep de rivier in.

Nadat hij haar veilig naar de andere kant had gebracht zette hij haar voorzichtig neer en liep weer verder zonder een woord gezegd te hebben.

Zijn volgeling die dit hele incident had bekeken, was in een complete shock, zover hij wist was het strikt verboden voor een monnik lichamelijk contact te hebben met een ander persoon.

Snel liep hij ook door de rivier en rende naar zijn meester en samen liepen zij in stilte verder.

De volgende morgen na de gebeden en meditatie vervolgden de Meester en zijn volgeling de reis weer in stilte

Na vele kilometers en niet langer in staat zijn nieuwsgierigheid te bedwingen riep de volgeling de Meester en zei:”Meester, mag ik U wat vragen?”

“Natuurlijk mag je”antwoordde de Meester, “kennis komt naar diegene die het zoekt”.

Respectvol zei zijn volgeling: “gisteren zag ik dat U één van onze meest heilige beloften heeft gebroken toen U dat jong meisje heeft getild en naar de overkant hebt gebracht, hoe kon U zoiets doen?”

Zijn Meester antwoordde, “dat is waar, en je hebt gelijk dat ik dat niet had moeten doen, maar je bent net zo schuldig als ik.”

“Hoe zo” vroeg de volgeling, “Het was U die haar naar de overkant bracht, niet ik.

“ik weet het” antwoordde zijn Meester, “maar, aan de andere kant van de rivier zette ik haar neer. Jij, echter, bent haar duidelijk nog aan het dragen.”

Moraal:

Als je nooit een onnodige last met je mee draagt, zal de reis door het leven veel gemakkelijker zijn.

Hoeveel lasten draag jij met je mee?

Op een dag viel de ezel van een boer in een put. Vier uren zat de boer te piekeren wat hij moest doen.

Uiteindelijk besloot hij dat het dier oud was en de put toch gedempt moest worden; het was het niet waard om de ezel te redden.

Hij nodigde de buren uit om hem te helpen. Ze pakten allemaal een schep en begonnen aarde te scheppen in de put.

Dan, tot ieders verbazing, werd hij stil. Een paar scheppen aarde later, keek de boer eindelijk naar beneden en was ontsteld over wat hij zag.

Met iedere schep aarde die op de rug van de ezel kwam deed de ezel iets verbazends. Hij schudde het af en ging er op staan.

De buren van de boer bleven aarde scheppen op de rug van de ezel, de ezel schudde het af en ging er op staan.

Het leven zal vuil op je gooien- alle soorten vuil. De truc is, om uit de put te komen door het vuil af te schudden en er op te gaan staan en weer uit de put te komen. Ieder probleem is een stap-steen. We kunnen uit de diepste put komen door niet te stoppen en nooit op te geven.

Er was eens een steenhouwer. De stenenhouwer leefde in een land, waar leven in onschendbaarheid “macht” betekende. Kijkend naar zijn leven besloot hij dat hij ontevreden was over de dingen zoals ze zijn en begon zich in te zetten om het meest machtige ding te worden in het land. Rondkijkend in zijn land, vroeg hij zich af wat het meest machtig is. Naar boven kijkend zag hij de zon naar beneden schijnen over al het land. “De zon moet wel het machtigste zijn wat er is omdat het de hele dag schijnt op de dingen en alle dingen groeien door de aanraking van de zon.”

Dagen later, nadat zijn kracht naar beneden had geschenen over de inwoners van het land, kwam er een wolk, die hem onderlangs passeerde en belemmerde zijn stralen. Gefrustreerd realiseerde hij zich dat de zon niet het meest krachtige ding was van het land, als een simpele wolk zijn grootheid kon belemmeren.

Hij werd de meest krachtige storm die de wereld ooit had gezien.En zo, hij blies zijn regen en weerlicht en galmde met donder over het hele land, demonstrerend dat hij de meest krachtige storm was die de wereld ooit had gezien.

Hij liet de regen naar beneden stortten, en de donder bulderen, bliksemschichten vulden de lucht en raakten de grond bij de steen. Zijn wind blies en blies en blies en ondanks al zijn pogingen verroerde de steen zich niet.

Opnieuw gefrustreerd, realiseerde hij zich dat de storm niet de meest machtige ding is van het land en dat het dus de steen moest zijn.

Dagenlang zat hij onbewegelijk en onkwetsbaar zijn macht te demonstreren, totdat er een steenhouwer kwam en hem in stukjes hakte.

Soms is het meest belangrijke ding om te onthouden: dat alles wat je nodig hebt, al in jezelf zit.